ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯ ಮುಖವಾಡದಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಮಾಡುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಬೇಕಾದ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ

ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯದಿದ್ದರೆ ಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಅರ್ಥವೇನು?

ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯ ಮುಖವಾಡದಲ್ಲಿ ದುಡ್ಡು ಮಾಡುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿಗೆ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಬೇಕಾದ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ

ಒಂದು ಊರಿನಲ್ಲಿ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ತಮ್ಮ ಮನೆ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮೂಲಭೂತ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಾದ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು, ರಸ್ತೆ, ಚರಂಡಿ, ಕಸದ ಸಮಸ್ಯೆ, ಮಾಲಿನ್ಯ, ಅಕ್ರಮ ಕಟ್ಟಡ, ವಿದ್ಯುತ್ ದೀಪ, ಭದ್ರತೆ, ಸರ್ಕಾರಿ ಕಚೇರಿಗಳ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿಗಳನ್ನು ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗದ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ನಿರ್ಮಾಣವಾದರೆ, “ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಕೊಡುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಯೋಜನವೇನು?” ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿ ಎದ್ದೇ ಬರುತ್ತದೆ.

ಏಕೆಂದರೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಅಕ್ಷರಜ್ಞಾನವಲ್ಲ. ಶಿಕ್ಷಣವು ಸಮಾಜದ ನೋವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಮನಸ್ಸು, ಅನ್ಯಾಯದ ವಿರುದ್ಧ ನಿಲ್ಲುವ ಧೈರ್ಯ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಹಿತದ ಅರಿವು, ಕಾನೂನು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಬದುಕಿಗೆ ದಾರಿ ತೋರಬೇಕು. ಆದರೆ ಇಂದಿನ ಹಲವು ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ವಿದ್ಯಾವಂತ ಸಮಾಜ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಜನರ ದೈನಂದಿನ ಕಷ್ಟಗಳು ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಕಹಿ ವಾಸ್ತವ.

ಇನ್ನೂ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾಯ ಏನೆಂದರೆ, ಜನರ ಸಂಕಷ್ಟ, ನೋವು, ಭಯ, ಅಶಿಕ್ಷಣ, ಕಾನೂನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಸ್ಥಿತಿ—ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ಕೆಲವರು ತಮ್ಮ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲ ಸಂಘಟನಾ ನಾಯಕರು, ಕೆಲವೆಂದು ಕರೆಯಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೋರಾಟಗಾರರು, ಕೆಲ ಮಧ್ಯವರ್ತಿಗಳು “ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿಸುತ್ತೇವೆ”, “ನ್ಯಾಯ ತರುತ್ತೇವೆ”, “ಅಧಿಕಾರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ತರುತ್ತೇವೆ” ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ನಂಬಿಕೆಯನ್ನು ಹಣಕ್ಕೆ ಮಾರುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ ಎಂಬ ಆರೋಪಗಳು ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿವೆ.

ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಸುವ ಹೋರಾಟವೇ ಕೆಲವರ ಕೈಯಲ್ಲಿ ವ್ಯವಹಾರವಾದರೆ, ಅದು ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ದ್ರೋಹ. ಜನರ ನೋವಿನ ಮೇಲೆ ನಾಟಕೀಯ ಕಾಳಜಿ ತೋರಿಸಿ, ಒಳಗಡೆ ಹಣಕಾಸಿನ ಲಾಭ ಪಡೆಯುವ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ನಿಜವಾದ ಜನಪರ ಚಳವಳಿಗಳ ಗೌರವವನ್ನೇ ಹಾಳು ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೋರಾಟ ಎಂದರೆ ಫೋಟೋಗೆ ಪೋಸ್ ಕೊಡುವುದು ಅಲ್ಲ. ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವುದು ಅಲ್ಲ. ಜನರ ಮನೆಬಾಗಿಲಿಗೆ ಬಂದ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಕಾನೂನುಬದ್ಧವಾಗಿ, ಪಾರದರ್ಶಕವಾಗಿ, ನಿಷ್ಠೆಯಿಂದ ಹತ್ತಿಕ್ಕುವುದು. ಪೀಡಿತರ ನೋವನ್ನು ವ್ಯಾಪಾರವಾಗಿಸದೇ, ಅವರ ಪರವಾಗಿ ನಿಲ್ಲುವುದು. ಆದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನ ಕೆಲವು ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು, “ಜನ ಸೇವೆ” ಎಂಬ ಹೆಸರಿನ ಹಿಂದೆ “ದುಡ್ಡು ಸೇವೆ” ನಡೆಯುತ್ತಿದೆಯೇ ಎಂಬ ಗಂಭೀರ ಅನುಮಾನವನ್ನು ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿವೆ.

ಒಬ್ಬ ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರಿಕನಿಗೆ ತನ್ನ ಊರಿನ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ತಾನೇ ಪರಿಹರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆಗದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ದುರ್ಬಲವಾದರೆ, ಅದು ಕೇವಲ ಆಡಳಿತದ ವೈಫಲ್ಯವಲ್ಲ; ಅದು ಸಮಾಜದ ಜಾಗೃತಿ ಕುಸಿದಿರುವ ಲಕ್ಷಣವೂ ಹೌದು. ಜನರಿಗೆ ಶಿಕ್ಷಣ ಬಂದರೂ, ಅವರು ಹಕ್ಕು ಕೇಳಲು ಹೆದರಿದರೆ, ಕಾನೂನು ತಿಳಿಯದೇ ಇದ್ದರೆ, ಮೋಸಗಾರರ ಕೈಗೆ ಸಿಲುಕಿದರೆ, ಆ ಶಿಕ್ಷಣದ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಮರುಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ.

ಇಂದು ಪೋಷಕರು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಓದಿ ದೊಡ್ಡವರು ಆಗಲಿ ಎಂದು ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಶಾಲೆಗೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ನಾಳೆ ಆ ಮಕ್ಕಳು ದೊಡ್ಡವರಾಗಿ ತಮ್ಮ ಊರಿನ ಅನ್ಯಾಯ ನೋಡಿದರೂ ಮೌನವಾಗಿಬಿಟ್ಟರೆ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ನೋಡಿದರೂ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ, ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಹಣದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಮಾತ್ರ ನೋಡಿದರೆ—ಆ ಶಿಕ್ಷಣ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ಯಾವ ಬೆಳಕನ್ನು ಕೊಡಲಿದೆ?

ಜನರ ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾಗಬೇಕು ಅಂದರೆ, ನಿಜವಾದ ಹೋರಾಟಗಾರರು ಬೇಕು; ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಜನರನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಮುಖವಾಡದವರಲ್ಲ. ಜನರಿಗೆ ಕಾನೂನು ಅರಿವು ಬೇಕು; ನಾಯಕರ ಮೇಲೆ ಅಂಧನಂಬಿಕೆ ಅಲ್ಲ. ದಾಖಲೆ ಆಧಾರಿತ ಹೋರಾಟ ಬೇಕು; ಡ್ರಾಮಾ ಅಲ್ಲ. ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯ ಸಮಾಜ ಬೇಕು; ಪ್ರಚಾರದ ಸಮಾಜ ಅಲ್ಲ.

ಇದು ಜನರು ಎಚ್ಚರವಾಗಬೇಕಾದ ಕಾಲ. ತಮ್ಮ ಸಮಸ್ಯೆ ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗ ಯಾರು ನಿಜವಾಗಿ ಜೊತೆಯಾಗುತ್ತಾರೆ, ಯಾರು ಅದನ್ನು ದುಡ್ಡಿನ ಅವಕಾಶವನ್ನಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಗುರುತಿಸುವ ಸಮಯ ಇದು. “ಸಮಾಜ ಸೇವೆ” ಎಂಬ ಪದಕ್ಕೆ ಇರುವ ಗೌರವವನ್ನು ಕಾಪಾಡಬೇಕಾದರೆ, ಸಮಾಜ ಸೇವೆಯ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಶಂಕಾಸ್ಪದ ಹಣದ ಆಟಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲೇಬೇಕು.

STAR OF KUDLA ವಿಶೇಷ ಟಿಪ್ಪಣಿ

ಜನರ ಕಣ್ಣೀರಿನ ಮೇಲೆ ರಾಜಕೀಯ, ಪ್ರಭಾವ, ಸಂಘಟನೆ, ಮಧ್ಯವರ್ತಿತನ ಮತ್ತು ಹಣದ ಗೂಡು ಕಟ್ಟುವವರ ವಿರುದ್ಧ ಸಮಾಜವೇ ಜಾಗೃತಿಯಾಗಬೇಕು. ಸಾಮಾನ್ಯ ನಾಗರಿಕನ ಸಮಸ್ಯೆ ಅವನದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಅಲ್ಲ—ಅದು ಸಮಗ್ರ ಸಮಾಜದ ಹೊಣೆ. ಸಮಸ್ಯೆ ಪರಿಹಾರವಾಗದಿದ್ದರೆ ಶಿಕ್ಷಣಕ್ಕೂ ಅರ್ಥ ಕಡಿಮೆ; ಆದರೆ ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ಜಾಗೃತಿ ಬಂದರೆ ಮಾತ್ರ ಸಮಾಜಕ್ಕೂ ಭವಿಷ್ಯ ಇದೆ.

EDITOR STAR OF KUDLA: vignesh chandra vs